Onze wereldreis

De extra dagen die we onverwacht hebben in Sucre zijn vrij makkelijk te vullen. De stad is prachtig en vanaf de toren van een oud klooster is het uitzicht schitterend.

Verder doen we gewoon net alsof het restaurantweek is. We vinden dat we na negen maanden exotisch eten wel wat Hollandse kost verdiend hebben; we treffen in nieuw gemaakte vrienden Marcia en Mirjam twee fijne lekkerbekken en hoppen gezamenlijk van het ene grand café naar de andere kroeg en zijn binnen een paar dagen stamgast bij Joyride (2 Bossche bollen voor de prijs van 1 tussen 17:00 en 19:00 uur), Flavour (bitterballen op brood, stroopwafels en drop) en de favoriet: café Florin (bitterballen, vlammetjes, kaasstengels, kipsaté en een kaasplankje).

Van ons moeders hebben we geleerd dat op de markt je gulden een daalder waard is en we struinen de drie Mercado's af die stad rijk is. Op de eerste is het meteen raak; voor elk kwaaltje is er een al-dan-niet natuurlijke remedie: van aambeien tot prostaatjeuk en van ingegroeide bilhaar tot opgeblazen maagwand - alle problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon met het wegslurpen van een kruidentheetje.

We slaan nog zakjes coca-bladeren in die helpen tegen de hoogte en geven er één weg aan een dame op leeftijd die er meer behoefte aan heeft dan wij. Ze voelt zich de koning te rijk.

Voor avondvertier vinden we een 3D bioscoop waar je voor 2 euro een film in je privé zaal kan kijken. Life of Pi & The Adventures of TinTin and the Secret of the Unicorn vermaken ons prima!

De blokkades trotserend komen we aan in Sucre, een schitterende stad en een UNESCO beschermd aangezicht. We bezoeken (zoals gewoonlijk) een museum, kerk en het hoofdplein van de stad en stuiten op Condor, een non-profit organisatie die trekkings organiseert naar het nabij gelegen platteland. We willen graag de campesinos bezoeken en vertrekken twee dagen later met een lokale gids, een Amerikaanse vrijwilliger en een Frans/Argentijns koppel de bergen in.

De dag begint te gek, over een stuk oud Inca-trail gaan we de bergen in. We pauzeren bij een waterval waar Rob nog even de Fa reclame nadoet (foto's kunnen op verzoek worden toegestuurd) en komen na 8 uur hiken met 1 kleine blaar aan in Maragua, een dorpje middenin een soort van krater gevormd door stuwende landplaten. Het uitzicht is in ieder geval weer prachtig.

We hebben in Sucre op de Mercado Central nog een stapel schriftjes en viltstiften gekocht om uit te delen aan kinderen die we tegenkomen. Gretig pakken de kinderknuistjes de presentjes aan om daarna snel naar mama te rennen.

In Maragua komen we aan op het centrale plein, waar 6 meisjes van 10 tot 14 pauze nemen van hun weefwerk en aan het ballen zijn. Al snel zijn we buiten adem (we zitten op 3200 meter hoogte) en gaan we richting onze slaapplek. Binnen een uurtje komen de tieners langs om ons uit te dagen voor een potje op het veld. Op slippers en blote voeten lopen we de longen uit ons lijf en laten de pubers ons zien dat ze dit spelletje wel vaker spelen; later blijkt dat ze kampioen in Sucre en omgeving zijn! Het wordt min of meer gelijkspel en we trakteren de meiden op een halve doos zoute koekjes. Giechelend gaan ze er met de eerste prijs vandoor.

De volgende dag hebben we een bijna-Jurassic-Park-ervaring als we in de versteende voetsporen treden van een velociraptor van 65 miljoen jaar geleden.

Als we op de derde dag terug gaan met de bus naar Sucre treffen we wegwerkzaamheden aan die wel een paar uur schijnen te duren. We boffen in ieder geval; tegelijkertijd zijn de bewoners van het plaatsje waar we stranden zich aan het opmaken voor een klein festival. Een aantal auto's wordt bekleed met alle tafelkleden uit het dorp en verder versierd met poppen, nep geld, teddyberen, pluchen tijgers en al het tafelzilver wat er te vinden is. We lopen stapvoets mee naar de kerk en maken de halve dienst mee, alvorens we weer terugmoeten naar de bus. Jammer, want buiten de kerk werd er net in marmites van 100 liter coq au vin en pasta gekookt voor 200 man!

Net voor Sucre komen we wederom in een blokkade terecht. Dit keer een protest voor de dalende pensioenen. We stappen de bus uit en lopen er doorheen; aan de andere kant worden we opgewacht door een andere bus. Die blokkades maken het ons voorlopig niet makkelijker om de stad te verlaten; we zitten nog een paar dagen vast in Sucre, maar hebben voor zondag een cityhopper naar Cochabamba kunnen boeken (1/2 uur vliegen en vertrektijd 15.01 uur stipt )! Nu alleen nog op de luchthaven zien te komen...

Na de hellerit door de woestijn zijn we aangekomen bij de Salar de Uyuni, ofwel een zoutvlakte ter grootte van de provincie Utrecht. Met hetzelfde groepje van de woestijnrit charteren we weer een 4x4 en rijden we over eindeloze kilometers zout dat overal een zeshoekige vorm aanneemt. We zijn zo blij als een kind dat we hier zijn en springen een gat in de lucht!

Buiten dat het allemaal prachtig en indrukwekkend is om te zien is het vooral het wegvallen van perspectief en de daarmee gepaarde 'trucage-fotografie' wat ons erg vermaakt.

Vanuit Uyuni reizen we door naar Potosi, een stad die haar rijkdom heeft gevonden door de 'Cerro Rico', een berg die barstensvol zit met mineralen (met name zilver) die sinds de mid 16e eeuw wordt geëxploiteerd. Hoewel de rijkdom van de berg enorm is, is het voor de mijnwerkers hard sappelen. Voor een tientje per dag gooien ze dagelijks met 2.000 co-mijnwerkers hun leven in de waagschaal. Het is een 'job from hell'; zwaar, smerig, lichamelijk uitputtend (duw jij maar 'ns een kar vol met stenen op 4.200 meter hoogte binnenin een berg naar de uitgang) en super giftig voor je longwegen (o.a. asbest, methaangas en holtes vol met co2 waar je kanariepietje van omvalt). Van buiten ziet de berg eruit als een afgraving die enige tijd geleden gestagneerd is.

De nieuwsgierigheid viert echter hoogtij over onze longwegen en we boeken een toertje met een mijnwerker met de geruststellende naam 'Choco Loco' die ons met een groepje van 6 man grofweg één kilometer de berg in begeleidt. Voordat we de mijn ingaan neemt Choco ons mee naar de mijnwerkerswinkel waar we presentjes moeten kopen voor de noeste arbeiders; vruchtensap, werkhandschoenen, cocabladeren, sigaretten, dynamiet en Boliviaanse whisky (96% drinkbare alcohol, niet bestemd voor de export). Choco praat Engels als Tony Montana uit Scarface en vol machismo worden we min of meer gecommandeerd om met 2 dopjes pure whisky onszelf moed in te drinken. We gaan eerst over een karrenspoor de mijn in en gaan dan op handen en voeten op een soort spelonkentocht door de mijn op zoek naar Choco's matties. Bij het tijgeren en klauteren glijdt er continue steengruis onder ons weg en al stof happend vragen we ons serieus af waarom we hiervoor betaald hebben. Uiteindelijk vinden we Choco's amigos en overladen we ze met onze cadeaus tijdens een rustpauze.

Eten doe je niet in de berg; je krijgt dan toch alleen maar meer schadelijke stoffen binnen. Coca bladeren kauwen, roken en vooral drinken des te meer. Bij ieder shotje (inmiddels niet meer puur, maar aangelengd met Wicky-perziksmaak) worden er eerst 4 drankoffers gebracht door een paar druppels op de grond te morsen; 1 voor Tio (de Duivel), 1 voor Pachamama (Moedergodin), 1 voor de veiligheid van je matties en 1 voor jezelf - pas dan mag je je afgeknipte flessenhalsbekertje adje trekken. Rob maakt na 2 adjes (want op één been kan je niet lopen en oneven getallen brengen ongeluk) in z'n beste Spaans nog de kardinale fout om een Boliviaan een Chileen te noemen en krijgt direct een straf-adje.

Om het geheel feestelijk af te sluiten kneedt Choco van 2 dynamietstaven nog een fijne knaller en voelen we een paar minuten de grond en onze trommelvliezen tegelijkertijd trillen.

We zijn blij dat we weer daglicht zien en gaan nu kijken hoe we naar de stad Sucre kunnen komen, het land staat weer vol met wegblokkades!

Vanaf Salta hebben we een waanzinnige bustour van 7 uur over het Andesgebergte naar de Atacamawoestijn. De bus moet behoorlijk klimmen wat mooie vergezichten oplevert met kronkelweggetjes.

We passeren zoutvlaktes en meren met een verscheidenheid aan kleuren van fosforgeel tot gitzwart.

En dan zijn we pas echt aangekomen in San Pedro de Atacama, een backpackermekka midden in de woestijn dat Disney-achtige vormen aan begint te nemen. De toeristenpeso is hier meer dan welkom en we worden overweldigd door een keur aan touragencies die ons overal heen willen brengen. Wij zijn vooral geïnteresseerd in het sterren kijken. Door de ligging van San Pedro (de hoogte maar ook het klimaat - 360 dagen per jaar onbewolkt!) is het zuidelijke hemellichaam hier fantastisch waar te nemen. Een Canadese astronoom laat ons met zijn laserpen zien hoe 'Ranking The Stars' zonder Paul de Leeuw nou in het echt gaat, waar alle sterrenbeelden te zien zijn en hoe men hier vroeger mee navigeerde. Er staan maar liefst 10 grote telescopen op het terrein en we zien eindeloos veel sterren, het steelpannetje op z'n kop (we zitten immers onder de evenaar) maar ook de planeet Saturnus. Ze is echt waanzinnig om te zien met haar manen en ringen om haar heen.

De woestijncultuur is in vele opzichten weer anders dan we tot nu toe gewend zijn. 's Nachts is het snijdend koud en overdag zinderend warm. Hoewel er een tekort aan water is worden de straten (tegen het stof?) gesproeid en staan de dames 's ochtends tevergeefs het stof van hun stoepje te vegen. Wij passen ons verder ook aan aan het tempo en maken fijn gebruik van de hangmat en lezen al hangend een boek.

De volgende bestemming is Bolivia en we willen graag de georganiseerde toertjes ontwijken en boeken een gewone bus naar de volgende oase in de woestijn, vanwaar we de bus naar Bolivia kunnen nemen. De oase blijkt het grafdorp Calama te zijn waar alles draait om de mijnindustrie en waar de gemiddelde mijnwerker interesse voor heeft (Striptease bars, gokpaleizen, bel- en geldwissel kantoortjes en Chinese restaurants. Voor de dames van de mijnwerkers héél erg veel kappers, nagelsalons en levensverzekeringsagentschappen, want je weet maar nooit wanneer je man een foutje maakt bij het koper graven).

Het verlaten van Calama blijkt moeilijker dan gedacht. In Bolivia zijn de vrachtwagenchauffeurs het niet eens met een bepaalde belasting en hebben hun opleggers overdwars op de weg geparkeerd. De bus gaat dus niet en we regelen met de enige vier andere toeristen in de bus een 4X4 terreinwagen die ons dwars door de woestijn, de blokkade omzeilend, naar Uyuni in Bolivia kan brengen. Na 3 keer overstappen zitten we eindelijk in de Nissan Patrol en gaan we met 2 andere Jeeps in een colonne de woestijn in.

Dit gaat goed tot middernacht, wanneer we ongeveer in Uyuni zouden moeten zijn. Echter dan blijken we verdwaald. Geen van de chauffeurs heeft nog enig idee waar we zijn en rond een uur of half 2 blijkt dat we ons eigen spoor weer tegen zijn gekomen en een rondje hebben gereden. Nog wat Boliviaans gevloek, hetzelfde Mexicaanse cassettebandje met lovesongs en een halve zak cocabladeren kauwend later zien we licht. Dit blijkt echter de blokkade te zijn en als we hier inrijden zijn we nog verder van huis. Op een één of andere manier komen we al stofhappend rond een uur of 4 's nachts toch bij het hostel aan en na een kwartier steentjes gooien tegen het ruit van de hospita kunnen we blauwbekkend (min 6) eindelijk naar bed. We can't Bolievia it; we're in Uyuni!

Vanaf Uruguay doen we nog een gezellig laatste middagje in BsAs met Mari-jekke voordat we de bus voor 17 uur weer ingaan (niet dat we tellen, maar het is de 11de bus in Argentinië...)

Via Tucuman (boring...) waar we tegen onze wil (de weg was opengebroken en er gingen geen bussen) een 2de nacht doorbrengen komen we aan in Tafi del Valle, een supercute dorpje in de bergen waar we na wat zoekwerk bij een hosteria een bed inclusief diner (homemade stoofpotje) vinden. Ook hier willen we na 1 nacht vertrekken, maar uiteraard is de weg weer opgebroken. Via onze hospita kunnen we gelukkig met haar mattie Leopoldo wel op pad en we krijgen een tourtje van deze Argentijnse pensionado die we niet snel zullen vergeten. We worden compleet bijgeschoold (volledig in het Spaans!) over de lokale bevolking, vegetatie en economie, wat ook weer van pas komt als we stoppen bij El Infiernillo (de duivelspas...) waar een chiquita van 3 turven hoog haar spaarvarken aanwijst na het nemen van een foto van haar en haar boterzachte lama.

Ook cultureel komen we met Leopoldo niets tekort; we rijden langs de Inca ruïnes van Quilmes waar 600 jaar geleden een gemeenschap van 5000 man leefde; het is moeilijk voor te stellen hoe men zich in die tijd in dit barre landschap heeft kunnen vestigen.

Door de bergen rijdend komen we langs onnoemelijk veel 'kak'-tussen en ja, als de nood hoog is....

Leopoldo zet ons af in Cafayate, waar we enkele tastings doen bij een paar wijnboertjes (weer heerlijke Torrentés, de Gruner Veltliner van 2014!) en de Quebrada (een canyon) bezoeken. Ondanks de drill-instructeur tourleader (Oi oi! Vamos!!) genieten we van de omgeving; de kleuren van de bergen zijn intens en overweldigend door de aanwezigheid van mineralen zoals erts, zink en koper.

Na 51 dagen Argentinië komen we dan eindelijk aan in Salta, onze laatste stop. Salta is pittoresk met al haar koloniale gebouwen en tussen de museum- en kerkbezoeken is het heerlijk slenteren in de stad. Ondanks de stop op souvenir-aankopen scoren we toch nog een een set geitenkandelaars (kom over 3 maanden maar kijken, het is tafeldecoratie wat we in het midden houden tussen Xenos en Jan des Bouvrie).

Omdat we nog niet berg-moe zijn huren we een auto (met Tom und Vera, onze vrienden uit Aachen die we al voor de 8e keer zien deze reis) om ook de Quebrada ten noorden van Salta te zien. De schitterende bergen worden onderbroken door dorpjes gevuld met adobe huisjes met cactusdaken en deuren. Als je hier geboren en getogen bent heb je hier een schitterende laatste rustplaats aan de voet van de berg ("the artist's palette") die weer door mineralen een prachtige verscheidenheid aan kleuren heeft.

We blijven de 30e april nog in Salta zodat we toch nog op de televisie naar La Reina Máxima & Guillermo-Alejandro kunnen kijken. Op de dag van de arbeid (die hier nog volop wordt gevierd, alles dicht) stappen we in de bus naar San Pedro de Atacama, Chile. Het is woestijn wat op ons wacht, we hebben nu al dorst!

Omdat we zó dichtbij Uruguay zijn, kunnen we het toch niet laten om met de boot over te steken vanaf BsAs naar Colonia del Sacramento, een afstandje van Den Helder - Texel. Colonia is ooit gesticht als Portugese handelspost ter concurrentie van BsAs, maar is qua ontwikkeling een eeuw of 2 geleden blijven hangen, wat prachtige oude straatbeelden geeft van historische huisjes, straten geplaveid met keien en vooral een heerlijke rust geeft ten opzichte van de grote stad.

Na één dag hebben we onze zen wel weer terug gevonden en nemen we de bus naar Montevidéo (of is het nou Monte-vídeo ). We hebben al 48 uur geen vlees gezien dus we haasten ons naar de lokale markthal, waar zoals ook op veel plekken in Argentinië, barbecuen met een grote B wordt geschreven. De parilla (spreek uit: Parisha - gek accent hier in Latijns-Amerika) is van een formaat dat de gemiddelde Weber er rode wangetjes van jaloezie van zou krijgen. Daarbij wordt hier gewoon ouderwets hout op het vuur gegooid (zie midden achter op de foto).

Het midweekje weg hebben we inclusief fietsarrangement geboekt bij de plaatselijke VVV. In plaats van de gebruikelijke Texelse picknickmand hebben wij zelf een mandje op de fiets gevuld met water, fruit en volkoren biscuits. We fietsen 40 km langs de boulevard van Montevideo, eten wat zeevruchten onderweg en planten onszelf nog op ons handdoekje voor een uurtje op het strand.

's Avonds leven we ons in de straatcultuur in en bestellen we un hamburguesa y un chorizo completo bij één van de vele roestvrijstalen 24/7 eetstalletjes die Montevideo rijk is.

De laatste avond in Montevideo is een zaterdag en we willen graag een beetje van het uitgaansleven proeven, maar dan wel een beetje rustig aan. We vinden de ideale lokatie in een markthal omgebouwd tot 3 restaurants met dansvloer waar heel Jordanees Montevideo een vorkje komt prikken en een tango-dansje waagt. Hoewel het voornamelijk een familieaangelegenheid is zijn er toch een aantal Uruguayaanse Juan's die onder het genot van een Schotse blended whisky met veel ijs loeren naar de tot in de puntjes verzorgde Señoras op korte hakjes.

We nemen de boot weer terug naar BsAs voor een laatste middag en pakken, als we een kaartje kunnen krijgen, vannacht de bus naar het Noorden richting het Andes gebergte!

Buenos Aires is te leuk en er is té veel te doen, dus besluiten we langer te blijven. Een appartement zoeken voor één week is stap nummer 1 en via airbnb.com vonden we al snel een leuk studio-ootje op loopafstand van school (helaas dus geen excuus dat we de bus missen als het nachtleven zijn tol gaat eisen...). Met keuken en riante badkamer is het een stuk comfortabeler dan een hostel en we zitten er voor negen nachten prima bij.

Marieke Bakker (sister of Claartje) en volgens de Argentijnen Mari-jeke is ook gearriveerd in Buenos Aires. We hebben al een paar keer gezellig in de stad afgesproken en zijn door haar Argentijnse vrienden uitgenodigd voor een traditionele BBQ-lunch in de wijk San Isidro. Heerlijk genieten van het bijzonder smakelijke vlees wat dit land te bieden heeft een zeer gastvrij gezelschap.

Ja, en toen moest het er toch echt van komen... BACK TO SCHOOL. Maandagochtend meldden we ons bij de directrice van de school voor de introductieles. Bij de lokale Bruna hadden we nog Power Ranger schriftjes aangeschaft (de enige andere optie was een Hello Kitty ringband, dat vonden we toch net iets té...). We werden opgedeeld in verschillende groepjes en al gauw begaven we ons naar onze klaslokaaltjes.

De lessen van de ochtend werden 's middags in de praktijk gebracht bij een sociale activiteit, o.a. een bezoek aan het MALBA (moderne kunst) en de Botanische tuin. Mari-jeke en Roberto zitten samen in het groepje met Augustin, een knappe Argentijnse student die de middagactiviteit begeleidt en overal een foto van maakt op z'n iphone; ook van de beeld-imitaties van deze twee voorbeeldige leerlingen.

Voor nog wat meer Botanische lol, hieronder de link naar het filmpje dat door de school in elkaar is gezet (even knippen en plakken, we kunnen er geen actieve link van maken):
http://www.youtube.com/watch?v=pBR-IB0QCWo&sns=e

Uiteraard begint het studentenweekend op donderdag en Marieke komt bij ons eten voor een paella voordat we een avondje uit gaan. We zijn overigens al weken van ons bioritme af. We lunchen ergens tussen 3 en 6, hierna volgt theetijd; het aperitief is rond een uur of 9 en voor 10 uur 's avonds begin je écht niet met je diner. Het avondje stappen begint dus ook niet voor 1 uur 's nachts. Bij het diner drinken we gezellig op z'n Argentijns een flesje Malbec en de zelfontspanner van de camera ziet voordat de bodem van de fles in zicht is al niet meer scherp.

In San Telmo wordt op zondag een grote antiekmarkt gehouden en we struinen, lichamelijk lichtelijk ontdaan van de zaterdagavond (zie het uitgebreide verhaal van de vorige blogpost), lekker door de stalletjes met allerhande antieke spulletjes en het betere thuisknutselwerk. Uiteraard wordt er op het plein ook de tango gedanst en als we de Spaanse versie van 'don't cry for me Argentina' horen dan is het ideale toeristenplaatje compleet.

Eerder op onze reis hadden we Uruguay uit onze reisplannen geschrapt, maar nu we zó dichtbij zijn willen we het toch echt niet missen. We nemen vandaag nog de boot naar Colonia!

... stays in Buenos Aires.

Have a great Sunday!

Waar Mendoza en Cordoba aardige steden waren, is Buenos Aires een metropool en dat blijkt in alles. We zuigen met volle teugen de energie op die de stad afgeeft en genieten van de heerlijke drukte op straat, de smerige graffiti-metro onder de grond en de enorme diversiteit in alles van wat we tegenkomen. We slenteren door de straten en leren de wijken kennen van de hoofdstad van Argentinië waar grofweg een derde van de bevolking in 'greater BA' woont.
Het stadse aanzicht wordt vorm geven door een mix van hoog- en laagbouw en allerhande bouwstijlen door elkaar. Op Avenida 9 de Julio, naar het schijnt de breedste straat ter wereld (we telden om en nabij 18 rijbanen), staat een obelisk die lijkt op degene in Washington DC. Net rechts hierachter zie je een staaldraad kunstwerk van Evita Peron op een gevel, de Lady Di van de Argentijnen, van wie we eerder die dag haar graf en museum hebben bezocht.

We hebben Rob zijn verjaardag gepland in BA en na een dag vol met digitale felicitaties en echte ansichtkaarten (waarvoor dank!) trakteren Mark en Fenne op een goed Argentijns diner. De bloedrode Malbec vloeit rijkelijk, het vlees is stoer en krachtig en het aantal side dishes is op drie paar handen niet meer te tellen als ons nog een rekje bakjes ter keuze wordt aangeboden. Yum!

De volgende dag voelen we ons superlucky en gaan we naar de paardenraces. Het hipodromo van San Isidro heeft een capaciteit van ca. 100.000 paardengokkers, maar het stadion schijnt zich slechts 1 keer per jaar tot volle capaciteit te vullen. De pret is er echter zeker niet minder om. We passen ons snel aan aan de oude-mannetjes cultuur, bestellen een 7-up (dit drinken alle Argentijnen hier - alcohol wordt niet verkocht) en maken driftig aantekeningen op het renprogramma. Bij de derde ronde zijn we er klaar voor en zetten we 50 pesos in op onze favoriete knol en warempel; hij wint nog ook! We gaan er weer vol voor met de volgende heat en zetten geld op paard nummer 7, genaamd 'Lucky Rob'. Ook deze viervoeter stelt niet teleur en betaalt weer uit! Aan het einde van de middag hebben we voor noppes een topdag gehad en nog 100 pesos in onze bofkontzak zitten.

In een stad moet je vooral niet teveel plannen en opgaan in het ritme van het verkeer, maar 1 ding stond wel vast op de agenda; De Moeders van het Plaza de Mayo. Iedere donderdag komen ze nog bij elkaar om protest te voeren tegen het voormalige regime. We zijn geroerd door de tragiek van de situatie en om het doorzettingsvermogen van deze vrouwen die al 35 jaar lang iedere week ten strijde treden.

We vervolgen enigszins brak (na een avondje clubben tot 5.00 in de ochtend) onze slenterrondes door de stad. Buiten de verscheidenheid van de buurten zien we overal graffiti(art) door de stad, wat de stad een ruig randje geeft. We komen ook in La Boca, de volksbuurt waar het stadion van de Boca Juniors staat, de club van Pluisje, ofwel Diego Armando Maradona. Een legende in Argentinië en zeker in deze buurt, waar levende look-a-likes rondlopen en de graffiti een hommage aan hem is.

We nemen afscheid van Mark voor wie de reis er op zit. Wat is het snel gegaan en wat was het een plezier om samen met hem te reizen! Wij besluiten nog wat langer in BA te blijven plakken en zoeken een appartement voor de komende tijd en schrijven ons in voor een Spaanse cursus... Aanstaande maandag gaan we naar school!

De Mendoza, wat een heerlijkheid. We huren een fietsje bij Señor Hugo, laten de helm achter (we zijn geen toeristen...) en peddelen twee dagen door de Maipú regio van de Mendoza. Tussen de wijnhuizen door bezoeken we een olijverij (nieuw woord! het heet hier een aceituneria...) en een biertuin voor de afwisseling, maar het blijven toch de wijnen die indruk maken; zo ook deze wijnopslag die in een oud cement fermenteervat zit.

We komen erachter dat wijn proeven hard werken is en rusten (onder het genot van een vino tinto) wat uit op de patio van een bodega...

... en besluiten de dag met een miniproeverij op de veranda van de volgende estancia.

De volgende dag pakken we de wijnhuizen mee die we nog niet hebben bezocht en sluiten we af bij een delicatessenzaak voor chocolade en een likeurtje. De Argentijnse uitbater blijkt een Italiaanse Spanjool te zijn die tevens Frans spreekt en geeft ons na een paar "knipogen" nog wat extra lekkernijen. Voor Rob het weet staat hij met wat Latijns-Amerikaanse musica op de achtergrond met de Patron te dansen!

De dansles in de Mendoza was helaas nog net niet voldoende om volledig te participeren bij het nachtprogramma van onze volgende bestemming: Studentenstad Cordoba. We vieren hier Pasen en gaan zaterdagavond naar de Basilica Santa Domingo voor de mooie (maar 2 uur en 1 kwartier durende) Paaswake. Als we na middernacht de straat op gaan en langs het grote plein lopen wordt hier hartstochtelijk gedanst door jong en oud door elkaar en met elkaar waar wij als houterige Hollanders nog wat van kunnen leren. Een feest voor het oog, wat een cadeautje om mee te maken!

We zijn nog maar 1 nacht van Buenos Aires vandaan en vertrekken vannacht naar de hoofdstad!