Tapati Rapa Nui

Toen Jacob Roggeveen in 1722 voet aan wal zette op Paaszondag was het niet zo moeilijk om een naam te verzinnen voor het eiland. Voor de bevolking van het eiland was het echter al eeuwen Rapa Nui, ergens rond het jaar duizend bevolkt door Polynesiërs vanuit een buureiland uit het westen (lees: een slordige 4.000 km verderop). In de eeuwen die volgden hebben de Rapa Nui-ers 893 Moai's gemaakt, al dan niet afgerond. Wat een spectaculair gezicht om deze enorme beelden te kunnen zien. Paaseiland schijnt de meest geïsoleerde bewoonde plek ter wereld te zijn en zo voelt het af en toe ook.

We bezoeken tal van plekken waar de Moai's terug op een ceremoniële Ahu gezet zijn, maar zien vooral tal van Moai's gebroken of liggend verspreid over het eiland. We doen een tourtje mit Sabine die mit ein Rapa Nuiaan geheiratet ist naar onder meer de bergrots die als groeve voor vulkanisch gesteente gediend heeft waar alle Moai's uitgehouwen zijn. Tientallen liggen er rond de berg in verschillende staten van afronding.

Nu is Paaseiland sowieso al een bijzondere bestemming, maar ons bezoek krijgt een gouden randje doordat deze samenvalt met het Tapati festival, een soort van Koninginnedag waar alle folklore uit de kast wordt getrokken. Het is een bescheiden feestje en duurt slechts 2 weken. Tout Rapa Nui (een gemeenschap van ca. 5.000 man) doet hieraan mee. De activiteiten zijn zeer divers te noemen. We vallen bij aankomst met onze neus in de boter met de duathlon. In traditionele outfit (rieten lapje voor, reetveter achter) kayakken de mannen op stukken stro de zee op. Eenmaal aan land aangekomen pakken ze een enkele lange baal stro voor een rondje peddelen.

Helaas hebben we in de dagen voor onze aankomst onder meer een bananentrossenrace, speerviswerpen en het redelijk gevaarlijke bananenstam-bergglijden gemist.

's Avonds zijn er optredens variërend van mini playback show tot The Voice of Rapa Nui, Rapa Nui's got Talent en heel veel dans. Het geheel wordt aan elkaar gebabbeld door een soort Hennie Huisman met Ivo Niehe capaciteiten; alles wordt in het Rapa Nui, Spaans en Engels aangekondigd.

De climax is iedere avond een groepsoptreden van ruim 100 man. We verwachten een showtje van een minuut of 10, maar er wordt een spektakel neergezet van ruim een uur met verhaal, zang en dans die Joop van de Ende direct naar Broadway kan brengen.

De laatste dag is er een optocht door de hoofdstraat. Elke huifkar op het eiland wordt omgebouwd tot praalwagen met bananenbladeren, riet en Polynesische kunstvoorwerpen. Iedereen is ook weer prachtig beschilderd en gehuld in rieten rokjes en verentooien.

Officieel zijn we nu al in Zuid-Amerika, maar als we straks in Santiago aankomen voelt het waarschijnlijk pas echt zo. Hasta la Proxima!